Bir bayram yeri gibidir şimdi avuç içlerim.
Damla damla ter gözlerinin rengini kutlar,
Güvercinler salar mavi giymiş çocuklar parmak uçlarımda.
Bir tümen kan yürür damarlarımdan.
Nabzım, bestesine uymaz sesinin.
Bulut birikintileri oluşur senle konuşacağım sıra
Dilimin ucunda.
Dilimin ucunda
Ve dil de bilmektedir;
Böyle çocukça sevmenin katında hükümsüz kaldığını.
Avuç ilerim bilmektedir;
Seni görünce ter basan bu elin,
Elinin de değmesiyle nasıl tutuşacağını.
Ama İbrahim!
İbrahim, İbrahim!
Söyle onlara!
Nemrud'un ateşi yanmadan bahçe çiçek açmaz,
Güneş görmek istemem hem,
Pencerem açılmaz.
Üşürüm, sıcak bir bakış gözümden saçılmaz.
Donar ıslak avuçiçlerim,
Kan damarımda donar.
Oysa şimdi
Bir bayram yeridir avuçiçlerim.
İnci inci ter oluşur gözlerine nispet.
Ne sen sevgimden haberdarsın,
Ne ben reddedilişin soğuğunu tattım.
Sen zemheride üşüyorken,
Dudağının kıvrımında ısındım.
